Onbekende kind

De mooiste plek in Arnhem vindt Feike het Internationale Monument van het Onbekende Kind aan de Apeldoornseweg bij het verstrooiveld Delhuyzen op het terrein van Yarden. “We zijn daar voor het eerst geweest met de kinderen. Die hebben alle bordjes gelezen en waren enorm onder de indruk. Het is een prachtig monument met al die enorme keien. Verdriet van kinderen vind ik hartverscheurend, het is goed om er op deze manier bij stil te staan en je te realiseren dat er kinderen zijn die het veel slechter hebben dan onze kinderen.” 

Het monument is een initiatief van zanger, dichter Herman van Veen. Met dit initiatief hoopt hij het kinderleed nog krachtiger onder de aandacht te brengen. Het monument van het Onbekende kind in Arnhem is uniek in de wereld. Dit ‘groeiende monument’ moet uiteindelijk bestaan uit 35 menshoge stenen die komen uit 35 landen van de wereld. In deze landen worden nationale monumenten voor het Onbekende Kind opgezet. Zo wordt de boodschap verspreid en wereldwijd aandacht gevraagd voor het onbekende kind.

Het monument bestaat uit een levenscirkel in de vorm van een medicijnwiel, dat in allerlei culturen over de hele wereld als symbool voor heelheid wordt gebruikt. De stenen liggen volgens een bepaald patroon en hebben allemaal hun eigen symboliek. In het hart van deze levenscirkel van stenen ligt de ROOS, een kunstwerk van kunstenaar Cobi van de Kuit.

Het monument wil een band scheppen tussen de kinderen en de landen van de wereld. Het vraagt aandacht voor de soms moeilijke levensomstandigheden van kinderen. Voor kinderen die aan de schaduwkant van het leven staan, omdat ze niet gewenst, uitgebuit en verwaarloosd worden, omdat ze onbekwaam en lastig gevonden worden, voor de voeten lopen. Straatkinderen, beschadigde kinderen, die verkracht, tot prostitutie gedwongen, gepest of mishandeld worden. Kinderen die geestelijk en lichamelijk mishandeld zijn. Kinderen, die bloot staan aan psychische stoornissen en angsten, gekwetst zijn tot diep in hun ziel. Met dit monument willen we kinderen eren. Kinderen die niet meer bij ons zijn gedenken en van daaruit stilstaan bij de kinderen van nu, bij de toekomst van alle kinderen.  (Informatie is afkomstig van website van de stichting Roses for Children)

Lieverd,

leven is als sneeuw

Je kunt het niet bewaren

Troost is

dat jij er was

Uren, maanden, jaren

Herman van Veen

Feike leidt rond

Jos en Dorine op de Saks

   

Tussen weelderig bloeiende planten komt een anatolische herder loom overeind en laat zich gewillig aaien. Zijn baas Jos Bogaarts (47) staat op de ladder en is bezig de authentieke stalen raamomlijstingen van zijn oude kazerne op de Saksen Weimar in Arnhem-Noord te voorzien van een lik verf.

In de twee jaar dat hij en zijn vrouw Dorine (46) hier nu wonen, met hun twee kinderen Mily (14) en David (12), hebben ze de kale tuin weten om te toveren tot een klein paradijs. Tussen de bloeiende stokrozen en frambozenstruiken lijkt de hectiek van de stad ver weg."Jammer dat we het 'wauw-gevoel', van bezoekers die hier voor het eerst komen, niet meer iedere dag ervaren", zegt Jos. Enthousiast leidt hij ons rond. 

Pronkstuk is de zelfgebouwde haard/pizza-oven en de buitentafel die gemaakt is van oude verwarmingsbuizen uit de kazerne.

"Ons pand is een beetje de entree van de Saksen Weimar. Vanuit de keuken zien we 's morgens de wijk tot leven komen." 
Het is niet voor te stellen dat in de ruime eetkeuken ooit de voertuigenopslag van defensie huisde. Een grote eettafel is het middelpunt van de ruimte. 

"Het kookeiland hebben we gekocht", vertelt Dorine. De rest is gemaakt van oude materialen uit de kazerne. Alles wat ze kunnen hergebruiken, krijgt een nieuwe functie. De metershoge aangrenzende ruimte, met prachtige oude balken in de nok, is omgetoverd tot een sfeervolle woonkamer.

Overal hangt of staat kunst en allerhande snuisterijen. "Voor ons ademt dit huis vrijheid", zegt Jos. "Het huis geeft je het gevoel dat alles kan. Het is heel open."

In het pand combineren de bewoners wonen en werken.
Binnenhuisarchitect Jos en styliste Dorine werken samen in Buro Bogaarts Interiordesign. Een deel van het huis is ingericht als werkruimte. 

In februari 2012 zagen ze het pand voor het eerst. Ze waren al een tijdje op zoek naar een huis waarin privé en werk samen zouden passen. "De kazerne was een drama, een compleet verwaarloosd pand", zegt Jos. "Maar het was precies wat we zochten." 
"Ik had dit werk natuurlijk al voor heel veel opdrachtgevers gedaan. Dus ik wist dat het moest lukken, maar ik stond wel voor de opgave hoe ga ik van dit immense pand in godsnaam wat huiselijks maken", verzucht Jos.

In het hele pand zaten systeemplafonds. Daaronder kwamen mooie houten balken vandaan. Ook boven slapen de bewoners onder een 'tent' van robuuste oude balken. 

In het eerste jaar maken de bewoners met behulp van familie en vrienden veel vaart met de opknap. Het meeste deden ze zelf. "Ik vind het dankbaar werk", zegt Jos die de grootste klusser is van de twee. "Het stoort mij niet dat er nog heel veel niet af is", Dorine wijst op de balk boven de schuifdeur. Het prijsje van de bouwmarkt prijkt nog op het hout. "We realiseren het stap voor stap."


Er wordt ook vooral genoten van het leven op deze plek. Want het stel weet dat het leven van de ene op de andere dag een hele andere wending kan krijgen. Als ze net in de kazerne wonen, wordt Dorine ernstig ziek. Even is er iets anders veel belangrijker dan muren schilderen en klussen.      
En door de economische recessie gaat het op hetzelfde moment slechter met de zaak. "We zijn door diepe dalen gegaan. Als je dacht erger wordt het niet, werd het toch weer een graadje erger. Maar we zijn er samen goed uitgekomen. Deze plek heeft ook veel goeds gebracht."

Werk en privé loopt bij Jos en Dorine altijd door elkaar. "We zijn altijd bezig met mooie dingen maken", zegt Dorine. Ook in de vakanties met de kinderen maken we van materialen die we vinden objecten. "In de woonkamer staat een kunstwerk gemaakt van hout van een strand in Italië. 
Overal haalt Jos materialen vandaan. 
De schuifdeuren tussen de keuken en de woonkamer komen uit villa Burghart in Velp. De bewoners creëerden samen zoals ze het zelf zeggen een 'robuust familiehuis'. 

De wijk waar het huis staat is rustig. Alleen op zondag hebben we veel 'toeristen'. Oud-militairen zoeken de plek op waar ze ooit gestationeerd zijn geweest en ook veel nieuwsgierige Arnhemmers lopen er een rondje. "Ik zie mezelf hier wel oud worden", Jos wijst op de enorme weidse luchten boven de Saks. "Zo mooi. We wonen hier precies op de goede plek, niet ver van de bewoonde wereld maar wel op het randje van de stad. Als je in het centrum bent geweest en terugfietst, ervaar je een groot contrast. Van het lawaai van de stad, naar de rust van deze mooie plek." 

Het was een gezellig en hartelijk bezoek bij dit ondernemende en creatieve stel. Wat ons het meest opviel was de open en vrije manier van wonen. Dat alles kan en mag is te voelen als je door het huis loopt. Je kunt zien dat het inspireert tot het scheppen van een eigen sfeer. Wij van LOEP hadden het gevoel te worden rondgeleid in het huis van een kunstenaar.

                                     

Om de tafel

De keuken is de ontmoetingsplaats in het huis van Jos en Dorine. "We eten het liefst met veel mensen hier aan deze tafel. Het voelt dan net als een soort restaurantje. We vinden het fijn om deze plek te delen, we zien het als een familiehuis dat ook zomaar ergens in Frankrijk had kunnen staan", zegt Jos.

Boot naar beloofde land

 

In de woonkamer van Jos en Dorine staat een levensgroot kunstwerk van de kunstenaar Jalal Alwan, voorstellend een boot met daarin spijkers. "Jalal is een politieke vluchteling uit Irak", vertelt Dorine. "Hij woont in Breda en is beeldend kunstenaar. Mijn tante heeft vijftien jaar gewerkt als curator voor Kunst op de Koekoek. We kwamen door haar in aanraking met deze kunstenaar en hebben daar dit object gekocht."
Jos: "Ik vind het materiaal prachtig. De boot is gemaakt van polyester maar het ziet eruit alsof het van een dier is. Het stelt de boot naar het beloofde land voor. De boot gaat ergens heen waar het leven beter is, de spijkers drukken de pijn uit. Het is een kunstenaar die groeit. We hebben ook een schilderij van hem hangen." 

Marokkaanse kip met couscous en dadels

Het lievelingsrecept van Jos en Dorine is Marokkaanse kip met couscous en dadels. Dorine kookt graag en ze houdt zich sinds kort ook bezig met het bakken van taarten. Een geweldig boek hiervoor vindt ze het boek Feest van Nigella Lawson, eten om het leven te vieren. Samen met haar vriendin Ans wisselt ze kookboeken uit en kijken ze naar kookfilms. Een erg leuke film vindt ze Haute Cuisine van Christian Vincent(2012). "Die moet je gezien hebben!"

Marokkaanse kip met couscous en dadels

Benodigdheden voor vier personen:

citroenen, 2 schoongeboend

olijfolie, 2 el

kippendijfilet, 500 gram

volkorencouscous, 150 gram

uien, 2 in plakjes

knoflook, 4 tenen in plakjes

gemalen komijn, 1 tl

kippenbouillon, 350 ml

(medjoul-)dadels, zes grote in stukjes

amandelschaafsel, 50 g

bladpeterselie, 1 klein bosje, blaadjes gehakt

Verwarm de oven tot 180C. Rasp de schil van de citroenen. Pers 1 vrucht uit. Verhit 1 el olie in een grote koekenpan. Bestrooi de stukken kip met zout en versgemalen peper. Bak ze in 10 min rondom bruin. Schep de kip in een grote ovenschaal met de nog droge couscous.

Verhit de resterende olie en fruit de ui en de knoflook in 5 min glazig. Voeg beide specerijen, het citroensap en de helft van de geraspte schil toe. Schenk de bouillon erbij en roer de dadels erdoor. Breng aan de kook en schenk het mengsel over de kip en de couscous. Strooi de amandelen over de bovenkant, dek de schaal af met aluminiumfolie en bak het gerecht in 20 min gaar. Serveer en bestrooi met de peterselie en de rest van de geraspte citroen.

Goed Proeven

Jos en Dorine gaan op dit moment het liefst uit eten bij Goed Proeven aan de Klarendalseweg. 

Ze vinden het een prima restaurant om met kinderen te eten. "Altijd gezellig maar ook erg lekker. En we zijn er zo, dus top!"

Goed proeven huist in een mooi oud pand in Klarendal. Dit voormalige stationspostkantoor werd bij zijn sloop in 2005 in 125 stukken gezaagd. In 2007-2008 werd het opnieuw opgebouwd op de hoek van de Klarendalseweg en de Sonsbeeksingel. 

Goed heeft een mooie grote open ruimte met een lange bar, waaraan het leuk zitten is. Een plek waar je ongedwongen een lekker hapje kan eten.